4Frontal: Ορισμένα μανιτάρια τρώγονται μόνο μία φορά

4frontal

«Τι σκέφτεσαι;»

«Σκέφτομαι πως είναι αλήθεια ότι όσοι λένε «Τι Αριστερά, τι Δεξιά, τα ίδια σκατά είναι», είναι κατά κανόνα δεξιοί».

«Τι σκέφτεσαι;»

«Σκέφτομαι πως δεν έχω δει ποτέ μου σκυλί να δουλεύει σαν το σκυλί».

«Τι σκέφτεσαι;»

«Σκέφτομαι πως οι αμνησιακοί δεν έχουν ζήσει τίποτα αξέχαστο».

«Τι σκέφτεσαι;»

«Σκέφτομαι πως η ιδέα ότι ο ύπνος μοιάζει με το θάνατο, με αποτρέπει συχνά από το να κοιμηθώ, αλλά δε θα με αποτρέψει από το να πεθάνω».

 

Οι 4Frontal είναι τόσο ζωντανοί στη σκηνή, όσο και έξω από αυτή. Απλά ψάξτους στα σκαλάκια του θεάτρου όταν μασουλάνε ξηροκάρπια και θα το δεις: Συμφωνούν, διαφωνούν, κυνηγούν τη γνώση και αναλύουν. Δε σε αφήνουν ποτέ από τα μάτια τους και σε κάθε περίπτωση έχουν κάτι να σου πουν. Αυτή τη φορά σου εφιστούν την προσοχή: «Ολα τα μανιτάρια τρώγονται [αν και ορισμένα μόνο μία φορά]».

Στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, τα Μανιτάρια φυτρώνουν κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, ενώ ο Μουνής σοκάρει τις Τετάρτες και τις Πέμπτες. Κάθε Κυριακή, η Αντιγόνη καλωσορίζει τους εφήβους.

 

Ποιοι είναι οι 4Frontal;

Θανάσης: Η ομάδα αποτελείται από 14 άτομα. Οι 13 ήμασταν συμμαθητές στη δραματική του Ωδείου Αθηνών και ένα παιδί ήταν από προηγούμενο έτος.

Νεφέλη: Πάνε τέσσερα χρόνια από όταν τελειώσαμε, το 2011.

Θ.: Η ομάδα δημιουργήθηκε το ’09 από τον Αποστόλη και άλλους τρεις. Κάνανε μία παράσταση και μετά εμείς το ’11 «εισχωρήσαμε». Φύγανε οι άλλοι τρεις και μείναμε εμείς. Οπότε επί της ουσίας ξανασυστάθηκε.

Δημιουργήσατε την ομάδα αυτή για να μπορέσετε να βρείτε πιο εύκολα δουλειά ή ήταν και θέμα ηλικιακό; Ετσι ώστε ενδεχομένως να αποφύγετε κάποιους περιορισμούς από συναδέλφους μεγαλύτερους σε ηλικία και καταξιωμένους, με ένα συγκεκριμένο και πιο «στενό» σκεπτικό; Σας έχει τύχει αυτό;

Ελένη: Δεν είχαμε προλάβει να συνεργαστούμε με κάποιο όνομα ή κάτι τέτοιο όταν ξεκινήσαμε. Νομίζω ότι αυτό που μας παρακίνησε, αρχικά τουλάχιστον, ήταν το ότι είχαμε μεγάλη τρέλα και θέλαμε οπωσδήποτε να κάνουμε κάτι. Οπότε είπαμε ότι, ξέρεις τι; Θα το κάνουμε μόνοι μας. Τώρα από εκεί και πέρα, κάποιοι έχουν συνεργαστεί με κάποιους, κάποιοι με κάποιους άλλους, κύκλος είναι… Πάμε κι ερχόμαστε.

Θ.: Και στην ομάδα πάμε κι ερχόμαστε. Δεν παίζουν πάντα όλοι. Εχουμε τρεις και στο εξωτερικό.

Σταύρος: Ζωή να ‘χουν…

Τι κάνουν εκεί;

Ελ.: Σπουδάζουν.

Ν.: Μαζεύουν γνώσεις και τις φέρνουν πίσω.

Αριστέα: Αυτό ελπίζουμε δηλαδή…

Ν.: Ετσι λειτουργούμε, έχουμε «σπιούνους» από ‘δω κι από ‘κει, σε διάφορα θέατρα, σε διάφορα μεταπτυχιακά. Και φέρνουν μετά τις γνώσεις. Γιατί υπάρχει ένα μέλλον μπροστά μας. Φαντάσου ένας κάνει θεατρικό management.

Θ.: Αλλος κάνει σκηνογραφία, άλλος σκηνοθεσία, άλλος management…

Ελ.: Θα έχουμε μια ομάδα έτοιμη σε λίγα χρόνια!

Ν.: Ολη η παραγωγή θα γίνεται εδώ.

Εχετε αναφέρει στο παρελθόν ότι μέσα από τις παραστάσεις σας θέλετε πάντα να δίνετε ένα πολιτικό στίγμα. Πώς τα βρίσκετε πολιτικά όταν είστε τόσοι άνθρωποι; Πώς γίνεται η ζύμωση; Για παράδειγμα σε ό,τι αφορά τα κείμενα;

Στ.: Σημαντικό στην πολιτική είναι το να έχεις διαφωνίες, ώστε να μπορείς να συμφωνείς. Γιατί αν για παράδειγμα ήμασταν όλοι ένα κόμμα εδώ -για να το θέσω και κομματικά- και είχαμε μία άποψη, θα ήταν λίγο στείρο αυτό. Ενώ οι πολλές απόψεις πάνω σε ένα θέμα δημιουργούν κάτι μεγαλύτερο, που είναι η πολιτική.

Ν.: Επίσης, είναι άλλο το πολιτικό και άλλο το κομματικό. Νομίζω ότι πολιτικά έχουμε κοινές κατευθύνσεις, πιστεύουμε σε ίδια πράγματα. Συμφωνούμε όταν μιλάμε πολιτικά. Οι αρχές μας πολιτικά είναι ίδιες, το κομματικό είναι κάτι άλλο. Και το κομματικό νομίζω δεν αφορά και το θέατρο.

Στ.: Πάντως και πολιτικά κάποιες φορές διαφωνούμε.

Στο τέλος όμως θα πρέπει να γίνουν κάποιες επιλογές.

Αρ.: Ετοιμάζοντας ένα έργο -και αυτό ίσως ισχύει λίγο περισσότερο με τον Μουνή, τουλάχιστον σε σχέση με τα Μανιτάρια- όταν λέμε ότι θέλουμε να δώσουμε ένα πολιτικό στίγμα, αυτό έχει να κάνει περισσότερο με το πόσο ενδιαφέρεται κανείς για τα κοινά. Με αυτή την έννοια ορίζουμε το «πολιτικό»: Κατά πόσο θεωρείς ότι σε αφορά, πόσο θεωρείς ότι είσαι υπεύθυνος γι’ αυτά που γίνονται, είτε σου αρέσει είτε όχι. Πόσο η δική σου η άποψη και οι δικές σου οι ενέργειες έχουν ένα πολιτικό κόστος, είτε σου αρέσει είτε όχι. Γιατί το «πολιτικό» έχει να κάνει με τους συνανθρώπους σου. Οπότε είναι κάτι πολύ πιο γενικό. Και στο Μουνή δεν υπήρχε κάτι που έπρεπε να συζητήσουμε, αυτό που λέει το κείμενο -και το λέει αρκετά ξεκάθαρα- είναι πως ό,τι γίνεται στο σπίτι σου, στη μικροκοινωνία σου, αφορά άμεσα και τη… «μεγαλοκοινωνία». Αφορά ένα χωριό στην προκειμένη περίπτωση.

Ελ.: Και ένα χωριό αφορά μια πόλη, και μια πόλη μια χώρα, και μια χώρα μια ήπειρο…

Ο Μουνής

Ο Μουνής

Στ.: Και επίσης διαφωνήσαμε κιόλας. Οχι στο βασικό, αυτό που θέλει να πει το έργο, αλλά στους τρόπους με τους οποίους εκφράζει τον καθένα αυτό. Σε αυτό δεν υπήρχε συμφωνία απόψεων και υπήρχε συζήτηση…

Θ.: …τριβή και μετά καταλήγεις κάπου. Εγώ νομίζω ότι αυτό το έργο μιλάει πάρα πολύ για το μαλάκα τον Ελληνα και για κάτι για το οποίο μιλάμε πολύ συχνά ούτως ή άλλως και είναι και η ίδια η κοινωνία μέσα σε αυτό, ακόμη και η πολιτική: Το ότι έχουμε ένα κόμμα φασιστών στη Βουλή. Είναι κάτι που μας αφορά και το συζητάμε τα τελευταία τρία χρόνια σε κάθε μας παράσταση. Σε όλες κάποια στιγμή το έχουμε αναφέρει. Και στο Βόυτσεκ. Και αυτό που κάνουμε φαίνεται και από τα έργα που επιλέγουμε. Και μόνο η επιλογή είναι μια πολιτική θέση.

Στ.: Τα Μανιτάρια βέβαια δεν έχουν τόσο πολιτικό περιεχόμενο από αυτή την άποψη, δε μιλάνε δηλαδή για κάτι τόσο συγκεκριμένο.

Ελ.: Αν μη τι άλλο όμως, μιλάνε για την ελευθερία να πεις τι σκέφτεσαι.

Λέτε ότι σας ενδιαφέρει να είστε σε αλληλεπίδραση με το κοινό. Αυτό πώς μεταφράζεται πρακτικά και πώς μπορεί να μετρηθεί η επιτυχία ή η αποτυχία;

Στ.: Αυτό εξαρτάται.

Ελ.: Οταν τους κοιτάς στα μάτια, λίγο πολύ κάτι καταλαβαίνεις. Γιατί δεν είναι ότι βλεπόμαστε μόνο για μια στιγμή.

Αρ.: Ή ότι δε βλεπόμαστε καθόλου.

Ελ.: Οπότε σε όλη την πορεία του έργου θα δεις πού κάποιος ταυτίζεται ή λέει «ναι, κι εγώ το έχω σκεφτεί αυτό». ‘Η σε κάτι άλλο μπορεί να αδιαφορεί. Και στο τέλος τέλος μπορείς για κάποιους να καταλάβεις αν όντως τους αφορούσε το σύνολο του πράγματος. Για κάποιους άλλους δεν το καταλαβαίνεις, γιατί δεν έχουμε και όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες εκφράσεις. Δεν είναι ακριβώς μετρήσιμο.

Ν.: Ρόλο παίζει και το τι σημαίνει «επιτυχία». Δηλαδή, στο Μουνή λέγαμε κάποια στιγμή ότι ακόμη κι αν φύγει κάποιος κατά τη διάρκεια της παράστασης, αυτό είναι μέσα στους στόχους. Δηλαδή αν κάποιος έχει ζήσει βία για παράδειγμα, ξύλο βαρύ, μπορεί να μην αντέξει όντως να το βλέπει αυτό.

Αρ.: Ή μπορεί να ενοχληθεί.

Θ.: Και αυτό είναι ένα είδος επιτυχίας.

Ν.: Δηλαδή η επιτυχία και το κατά πόσο ένα έργο περνάει ή δεν περνάει, νομίζω ότι είναι φοβερά σχετικό. Εμένα μου έχει συμβεί να βλέπω μια παράσταση και να σκέφτομαι άλλα εκείνη την ώρα, επειδή ήμουν κουρασμένη, γιατί σκεφτόμουν τι θα κάνω μετά, γενικά να μη μου κάτσει κάτι. Και μετά από δύο μέρες να μου σκάνε ατάκες και να λέω «κοίτα να δεις…» Κάπως έτσι λειτουργούν τα πράγματα. Νομίζω ότι λειτουργούν έτσι τα έργα. Εχει ενδιαφέρον τουλάχιστον το να λειτουργούν έτσι.

Θ.: Κάτι κοινό που επίσης υπάρχει σε όλες τις παραστάσεις μας, είναι ότι συνήθως κοιτάμε τους ανθρώπους στα μάτια. Είναι αυτό που λέει η Ελένη: Στις περισσότερες παραστάσεις απευθυνόμαστε στους θεατές πρακτικά. Δε μιλάμε μεταξύ μας, κάνουμε εμείς κάτι και τέλος, συνήθως δεν παίζουμε σε ένα σαλόνι.

Ν.: Και αυτό θα μπορούσε να γίνει κάποια στιγμή…

Αρ.: Ναι, προσπαθούμε να το «ανοίγουμε», να θυμίζουμε στους θεατές ότι «είμαστε εμείς εδώ, είσαστε και εσείς».

Ελ.: «Το κάνουμε παρέα απόψε…»

4frontal

 

Και τα Μανιτάρια; Μιλήστε μας λίγο για το κείμενο.

Στ.: Το κείμενο είναι ενός Γάλλου, του Ερβέ Λε Τελιέ. Πέρα από τον τίτλο, έχει και έναν υπότιτλο που λέγεται «Χίλιες απαντήσεις στην ερώτηση «Τι σκέφτεσαι;»». Και όντως αυτός ο τύπος έχει κάνει αυτό το πράγμα: Εχει γράψει ένα κείμενο που λέει «Τι σκέφτεσαι;» «Σκέφτομαι αυτό». «Τι σκέφτεσαι;» «Σκέφτομαι αυτό».

Ελ.: Χίλιες φορές.

Θ.: Περίπου. Είναι «χίλιες περίπου σκέψεις».

Ν.: Γενικά αυτή η ομάδα, η ομάδα των OULIPO που έγραφαν τέτοιου είδους κείμενα και που είναι και ο Λε Τελιέ, είχαν διάφορες εμμονές με νούμερα.

Θ.: Κάνουν λογοτεχνικά παιχνίδια.

Ελ.: Λογοτεχνικά μαθηματικά με έναν τρόπο.

Ν.: Νομίζω η ομάδα τους είχε και μαθηματικούς και φυσικούς…

Θ.: …και έχει, υπάρχει ακόμη. Είναι ένα κίνημα γαλλικής λογοτεχνίας και είναι κάποιοι καμένοι τύποι που γράφουν πολύ περίεργα πεζογραφήματα. Δηλαδή τα Μανιτάρια δεν είναι θεατρικό κείμενο, αλλά έχει ξανανέβει στη Γαλλία σαν παράσταση.

Αρ.: Από αυτά που περιέχει κάναμε κάποιες επιλογές. Από δύο-τρεις που ήταν πολύ αυστηρές επιλογές καταλήξαμε σε 200-300 από τις χίλιες. Μετά έγινε κι άλλο κόψιμο…

Θ.: …μαζί με τον Παντελή, τον σκηνοθέτη μας.

Αρ.: Μαζί με τον Παντελή συζητούσαμε ότι έπρεπε να κατηγοριοποιήσουμε αυτές τις σκέψεις που είχαμε κρατήσει, οπότε έτσι προέκυψαν οι χαρακτήρες. Και μετά έγινε μια σύνθεση πάνω σε αυτό, με κεντρικό άξονα τον «ερωτευμένο», χωρίς να υπάρχει όμως από πίσω μια συγκεκριμένη σκέψη από πίσω ή μια συγκεκριμένη βάση. Θέλαμε να κρατήσουμε λίγο αυτό τον αποσπασματικό χαρακτήρα που έχει το κείμενο. Αυτό που πηγαίνεις από μία πολύ σοβαρή σκέψη, σε μία που μπορεί να σου φανεί τελείως χαζή.

Οπως συμβαίνει και στην πραγματικότητα.

Ν.: Ναι, και όλο αυτό μπορεί πραγματικά να είναι ένας άνθρωπος. Δηλαδή εμείς οι πέντε φτιάχνουμε έναν. Μπορεί να τα σκεφτείς όλα αυτά από το πρωί μέχρι και το βράδυ. Αλλά νομίζω -έτσι όπως το συζητούσαμε και για το ερωτικό- ότι αυτός ο τύπος έχει πολύ θέμα με την επαφή του με τις γυναίκες.

Θ.: Επανέρχεται δηλαδή.

Ν.: Και γενικά για το ερωτικό του στοιχείο και το θεωρεί κεντρικό ζήτημα για τη ζωή του ανθρώπου, το να υπάρχει με έναν άλλο άνθρωπο και πώς. Γι’ αυτό με έναν τρόπο είναι και δικό μας κέντρο.

4frontal

Αρ.: Σχολιάζουμε λίγο και το θέατρο σε διάφορα σημεία και κάνουμε έναν τέτοιο συνδυασμό.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με το Θέατρο του Νέου Κόσμου;

Ελ.: Η πρώτη κίνηση ήταν μέσω της Τζωρτζίνας Κακουδάκη που ξεκινήσαμε με τους Ορνιθες. Μετά έκανε το θέατρο ένα φεστιβάλ πολιτικής επινοημένης κωμωδίας, πήραμε μέρος και κερδίσαμε και συνεχίσαμε να παίζουμε εδώ την παράσταση που κέρδισε. Και κάπως έτσι, το ένα έφερε το άλλο.

Θ.: Συνεχίζουμε και κάνουμε εδώ όλες τις εφηβικές παραστάσεις.

Ελ.: Οπως ήταν και οι Ορνιθες.

Θ.: Μετά τους Ορνιθες κάναμε εδώ άλλες τρεις παραστάσεις. Συνεργαστήκαμε πέρσι πρώτη φορά με τον Παντελή στο Μουνή και συνεχίζουμε.

Αυτή τη στιγμή τι υπάρχει παράλληλα;

Θ.: Τώρα έχουμε αυτά τα τρία: Παίζει ο Μουνής Τετάρτη και Πέμπτη, τα Μανιτάρια Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή και η Αντιγόνη κάθε Κυριακή. Και τα πρωινά πάμε σε σχολεία.

 

Τσέκαρε:

Οι Αδέσποτες Σκύλες μιλούν στο Strike the Chord

Συζήτηση με τους Musica Insolita

Advertisements

Οι Αδέσποτες Σκύλες μιλούν στο Strike the Chord

adespotes skules

Διακριτικές και αδιάκριτες, συνεσταλμένες και έξω καρδιά, οι Αδέσποτες Σκύλες μας συνάντησαν σε ένα συνοικιακό καφενείο του Κεραμεικού και μας χάρισαν μια ιδιαίτερη συζήτηση. Με χιούμορ, ατάκες και πολύ κέφι, μας παρέσυραν στις μουσικές και τα τραγούδια της νέας τους παράστασης και μας μίλησαν για το λόγο, την επικοινωνία και το νόημα της δουλειάς τους. Μας πρότειναν το καπέλο: τον τρόπο με τον οποίο εδώ και χρόνια δουλεύουν και πληρώνονται. Μας ξενάγησαν στην αγαπημένη τους μουσική και ποίηση, ενώ μας περιμένουν κάθε Σαββατοκύριακο μέχρι το τέλος Νοεμβρίου στο Quilombo Centro Cultural στην Ακαδημία Πλάτωνος και στο Εμπρός την Τρίτη 25 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας Κατά των Γυναικών.

 

Πώς ξεκίνησε αυτό το σχήμα; Πώς βρεθήκατε, πώς το αποφασίσατε και από πού προέκυψε το όνομά σας;

Ντίνα: Μαζευτήκαμε το 2008, μετά το καλοκαίρι. Και ήταν μία δική μου επιθυμία να κάνω κάτι πολιτικό. Τότε, πριν την κρίση, φάνταζε κάτι πολύ περίεργο αυτό. Και ξεκίνησαν οι Αδέσποτες Σκύλες το Βαλς των Βρώμικων Δρόμων Νο.1. Τότε δεν είχαμε τον μουσικό μας μαζί, αν και παίξαμε μετά με ένα group, τους Amores Perros που ήταν μέσα ο Άγγελος. Το «Αδέσποτες Σκύλες» προέκυψε στις πρόβες, γιατί είμαστε γυναίκες και παλεύαμε με το λόγο. Αυτό είναι οι Σκύλες, είναι μία προσπάθεια να «κατέβει» ο λόγος, να τον μοιραστούμε. Παίζαμε πολύ μ’ αυτό στις πρόβες και ένα μέλος από το group είπε «είμαστε οι Αδέσποτες Σκύλες».

Αισθάνεστε αδέσποτες;

Ντ.: Ναι, αισθανόμαστε αδέσποτες…

Γιατί;

Ντ.: Γιατί δε δίνουμε αναφορά γι’ αυτό που τραβάει η ψυχούλα μας να κάνουμε. Δε θεωρούμε τουλάχιστον ότι πρέπει να δώσουμε αναφορά ό,τι και να σημαίνει αυτό, δηλαδή δε θα πάρουμε άδεια για να παίξουμε στο δρόμο. Θα πάρουμε όποιο κείμενο θέλουμε και θα το κάνουμε ό,τι θέλουμε. Και γενικά, από τη στιγμή που είναι πολύ συγκεκριμένη η πρόθεσή μας, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να την υλοποιήσουμε.

adespotes skules 3

Τα κείμενά σας αποτελούν κυρίως κοινωνικό σχόλιο, πολιτικό σχόλιο… Τα γράφετε μόνες σας ή συνεργάζεστε με ανθρώπους που εμπιστεύεστε και έχουν αυτό το ρόλο;

Νάντια: Λίγο απ’ όλα. Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα θέμα το οποίο δίνει τη βασική κατεύθυνση της παράστασης και γύρω απ’ αυτό γίνεται μια δουλειά σε δραματουργικό επίπεδο. Οι πρώτες μας πρόβες είναι ουσιαστικά συναντήσεις-συζητήσεις πάνω στο θέμα, όπου φέρνουμε υλικό, φέρνουμε κείμενα που έχουμε διαβάσει και θεωρούμε ότι μπορεί να φέρουν έμπνευση ή να ταιριάζουν στην παράσταση. Και επίσης -όσες θέλουμε- γράφουμε. Έτσι έχουν γραφτεί -κυρίως- πολλά τραγούδια, στίχοι και ρίμες. Τα περισσοτερα από τη Ντίνα, αλλά και από κάποιες άλλες από εμάς. Τα υπόλοιπα είναι κείμενα από διάφορες πηγές, από θεατρικούς συγγραφείς, αρθρογράφους, επιστήμονες, φιλοσόφους, ποιητές, οποιοδήποτε άρθρο που βρήκαμε σε μια εφημερίδα. Μπορεί να είναι ο,τιδήποτε.

Ντ.: Και γίνεται μία σταχυολόγηση μετά και μια επιλογή. Ουσιαστικά είναι ένας καμβάς. Όλη η παράσταση είναι ένας ρυθμικός καμβάς. Και νοηματικός. Τα ενέχει όλα, και το ρυθμό και τη μελωδία και το νόημα. Έτσι όπως αυτά εναλλάσσονται, προσπαθούμε να παρασύρουμε κάπου το θεατή, σ’ ένα χώρο απορίας και αναρώτησης. Δημιουργούμε ένα ρήγμα ανάμεσα στο δεδομένο και σ’ αυτόν. Αν γίνεται…

Έχετε πολλή μουσική στις παραστάσεις σας. Τραγουδάτε πολύ, έχετε και μία soprano.

Ντ.: Έχουμε μία φοβερή soprano!

Έχετε ακορντεόν, έχετε κιθάρα…

Ντ.: Ναι. Έχουμε και τσέλο, drums, έχουμε balaphon, τραγουδάμε… Έχουμε πολύ τραγούδι γιατί σ’ αυτό πιστεύουμε. Είναι 100% συνειδητή η επιλογή και όσο πάμε οδεύουμε όλο και περισσότερο προς τη μουσική, γιατί η μουσική δεν είναι το χαλί του λόγου. Η μουσική και ο λόγος ενώνονται. Θεωρούμε απαραίτητη την ύπαρξη της μουσικής προκειμένου να περάσει ακέραιο το νόημα.

adespotes skules 4

Οι χώροι που διαλέγετε για τις εμφανίσεις σας έχουν σχέση με όλα αυτά; Τους διαλέγετε για παράδειγμα με κριτήριο το περιεχόμενο της παράστασης; Έχει να κάνει με το καπέλο;

Ντ.: Κοίτα, υπάρχουν κάποιοι χώροι που δεν μας ταιριάζουν σαν φιλοσοφία. Δεύτερον, δεν μπορούμε να πληρώσουμε για να παίξουμε. Μέχρι τώρα οι ηθοποιοί πλήρωναν για να παίξουν, εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε. Έχουμε καπέλο, κάνουμε την τέχνη μας προσβάσιμη στον καθένα και θεωρούμε ότι κάποιοι χώροι πρέπει να είναι προσβάσιμοι, με τη συμφωνία ότι δε θέλουμε να επιβαρύνουμε κάποιον. Κάποιος έχει ένα bar, εκείνος θα πάρει τα χρήματα του bar κι εμείς το καπέλο.

Το καπέλο ήταν όρος από την αρχή, δηλαδή ξεκινήσατε έτσι;

Ντ.: Έτσι ξεκινήσαμε. Είναι απαράβατος όρος, είναι ο βασικός άξονας.

Ο κόσμος πώς ανταποκρίνεται σε όλη αυτή την ιστορία; Και στο περιεχόμενο της παράστασης και στο ίδιο το καπέλο;

Ν.: Κοίταξε, οπωσδήποτε δεν μπορείς να τους πιάσεις όλους. Όμως σα γενική αίσθηση, αυτό που παίρνουμε πίσω από το κοινό είναι ότι έχει ανοίξει η καρδιά του. Μεγάλο μέρος του κοινού εκφράζει ενθουσιασμό, συγκίνηση. Ο κόσμος έχει μια ευγνωμοσύνη… είναι σαν να μιλήσαμε αντί γι’ αυτόν. Ταυτίζεται. Τώρα σε σχέση με το καπέλο, επειδή εδώ στην Ελλάδα ο κόσμος χρειάζεται λίγη εκπαίδευση, είναι και ανάλογα με το πού θα βρεθούμε. Υπάρχουν άνθρωποι που ήδη το θεωρούν φυσιολογικό και ανταποκρίνονται καλά σε αυτό, άλλοι λένε «επιτέλους θα πάω κάπου τσάμπα»… Ενώ δεν είναι αυτό ακριβώς η πρόταση. Η πρόταση είναι ότι η παράσταση είναι ανοιχτή και προσβάσιμη σε όλους τους ανθρώπους ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, όμως αυτό δε σημαίνει ότι είναι δωρεάν. Εμείς ζούμε απ’ αυτό, είναι η δουλειά μας, αλλά δε θέλουμε να βάλουμε ένα διόδιο.

adespotes skules 1

Πώς σας φαίνεται το γεγονός ότι τα τελευταία δύο χρόνια, παρά την κρίση, οι άνθρωποι από το υστέρημά τους γεμίζουν τα θέατρα; Έχει όντως πάρει τα πάνω του το θέατρο; Και αυτό δεν σας έχει τραβήξει καθόλου;

Ντ.: Και έτσι και αλλιώς είναι. Δε νομίζω ότι πάνε όλα τα θεάματα. Νομίζω ότι αυτά που πάνε, είτε έχουν κάποια τηλεοπτική περσόνα, είτε έχουν πάρει μια στροφή θεματική, αυτό με το οποίο δηλαδή ασχολείται το θέατρο. Έχει στραφεί περισσότερο σε μια κοινωνική θεματολογία, με μια ευρεία έννοια. Επίσης έχει πέσει το εισιτήριο.

Ν.: Αυτός που τα δίνει για να πάει, μάλλον τα έχει. Αλλά, επίσης, στο θέατρο δεν υπάρχει πλέον αυτό που υπήρχε κάποτε: η σεζόν. Δηλαδή οι παραστάσεις παίζονται για πολύ λιγότερο. Αν όντως υπάρχει μια αύξηση στον κόσμο που παρακολουθεί θέατρο, ­που δεν το γνωρίζω,­ τότε ίσως αυτό εκφράζει μια ανάγκη των ανθρώπων να αντισταθούν στη μιζέρια που μας επιβάλλεται, να στραφούν σε κάτι πιο ποιοτικό, να αναζητήσουν ένα νόημα, που η τέχνη σαφώς το προάγει.

Ντ.: Πάντως δεν υπάρχει μια εικόνα ότι αυτή τη στιγμή καλλιτεχνικά υπάρχει άνθηση οικονομική. Άνθηση ιδεών ναι, μια περίοδος κρίσης βοηθά τέτοιες καταστάσεις. Κάποιοι έχουν βγει στο δρόμο… Εμείς καλλιεργούμε το καπέλο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Εγώ προσωπικά ζω από το καπέλο από το 2002. Άρχισε κάπως να ακούγεται κι αυτό. Κάτι γίνεται, αλλά δεν μπορώ με τίποτα να πω ότι υπάρχει οικονομική άνθηση.

Συνεργάζεστε με ανθρώπους από άλλους χώρους που έχουν το ίδιο σκεπτικό, τον ίδιο τρόπο δουλειάς;

Ντ.: Σκέψου ότι είμαστε μια μεγάλη παρέα. Κάποιοι άνθρωποι είναι μια αρκετά μεγάλη παρέα. Συνδεόμαστε, άνθρωποι που έχουμε κάνει δρόμο ή πολιτικό θέατρο. Δηλαδή η Μέρα Δρόμου που γινόταν κάποτε, εμείς την κάναμε. Όχι σαν Σκύλες, αλλά είμαστε οι ίδιοι και οι ίδιοι, ανακυκλωνόμαστε.

Παίξατε και για την ενίσχυση της ΕΡΤ.

Ν.: Ναι, με την προηγούμενη παράστασή μας.

Ντ.: Μετά καταλάβαμε ότι το σκηνικό πήγε κατά διαόλου και παντού υπήρχε μια κάμερα και όλοι πήγαν εκεί για να γίνουν καταγεγραμμένοι επαναστάτες.

Ν.: Πάντως δεν πήγαμε τυχαία εκεί και δεν είναι μόνο η ΕΡΤ. Οι Σκύλες γι’ αυτό το λόγο έχουν φτιαχτεί, υπάρχει ένα πολιτικό κίνητρο, υπάρχει μια ανάγκη να μιλήσουμε πολιτικά. Οπότε δεν μπορούμε να τα λέμε εμείς μεταξύ μας και να χαιρόμαστε, υπάρχει και μια στήριξη στα κοινωνικά κινήματα, στους αγώνες. Όπου μας χρειάζονται και αν μπορούμε, θα πηγαίνουμε.

adespotes skules 2

Το Strike the Chord είναι μουσικός ιστότοπος. Θέλετε να μας πείτε λίγο τι σας αρέσει να ακούτε;

Ντ.: Ο κιθαρίστας μας είναι πολύ τζαζόβιος και μπλουζοκατάστασης.

Ν.: Και γενικά η παιδεία του είναι προς τα ‘κει και έχει επηρεάσει αρκετά και τη μουσική που έχουμε δημιουργήσει για την παράσταση. Βέβαια η μουσική της παράστασης έχει μεγάλη ποικιλία, αλλά οι ρίζες και η πηγή είναι προς τα ‘κει.

Ντ.: Εμένα πάντα με συγκινεί ο στίχος, γιατί γράφω και στίχους, οπότε είμαι λάτρης των τραγουδιών, απ’ όπου κι αν προέρχονται. Πάντα ζητάω να κατανοήσω τους στίχους. Μπορώ να ακούσω και τη μουσική σκέτη, αλλά ο λόγος είναι αυτός που με τραβάει.

Ν.: Με τραβάει κι εμένα πολύ η jazz και γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια έχω γίνει μία επίδοξη σαξοφωνίστρια… Γενικά τα πνευστά με αγγίζουν πολύ και με ξεσηκώνουν.

Ντ.: Και αυτοί που «αρθρώνουν» εγώ θα έλεγα. Από την Edith Piaf, που εγώ τη θεωρώ τη μεγαλύτερη Σκύλα του κόσμου -είναι οδηγός για ‘μένα, ακόμη και ο τρόπος που τραγουδάει- μέχρι και το Μπιθικώτση, για να μη μιλήσω για Lou Reed, για Tom Waits…

Ν.: Οι παραδοσιακές ethnic μουσικές από όλο τον κόσμο, που εκφράζουν την ψυχή και την κουλτούρα διαφορετικών λαών. Επίσης κάποιοι ερμηνευτές που γίνονται καθαροί αγωγοί του τραγουδιού, του στίχου… Ο Cohen ας πούμε ή ο Johnny Cash.

Ντ.: Ο Cohen είναι και ποιητής.

Υπάρχει ένα live ή μια συναυλία που να πήγατε και να σας έχει μείνει μέχρι και σήμερα;

Ντ.: Για μένα τα πιο extreme live ήταν πάντα τα πανηγύρια. Εκεί η καρδιά μου φτερουγίζει πραγματικά, γιατί στις μεγάλες συναυλίες αισθάνομαι πολύ θεατής. Γι’ αυτό κιόλας τελευταία δεν πηγαίνω, δεν μου αρέσει τόσο να στέκομαι, να μην μπορώ να χορέψω, να πω κάτι, να ξεσηκωθώ. Ο υπεραγαπημένος μου καλλιτέχνης είναι ο Αγγελάκας. Και αυτός είναι ποιητής, είναι ο ποιητής του σήμερα. Αν σήμερα η Ελλάδα έχει να επιδείξει έναν ποιητή που μπορεί να μιλήσει για την ψυχή του κόσμου, είναι ο Αγγελάκας. Έχει και φοβερή πορεία.

Ν.: Εμένα το live που με συγκλόνισε ήταν ένα live του Σπύρου Παν. Παίζει ένα σπάνιο και πολύ ιδιαίτερο μεταλλικό κρουστό όργανο, που λέγεται Hang και ήταν από τα πιο καθηλωτικά live που έχω πάει, γιατί αυτό το όργανο έχει ένα πολύ όμορφο και ταξιδιάρικο ήχο, που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά.

adespotes skules 5

Stand-up Comedy στο Shelter

shelter

Για δεύτερη φορά, το Shelter στο Περιστέρι οργανώνει την Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου, βραδιά Stand-up Comedy με νέο και εξαιρετικά ταλαντούχο trio.

Ο Δημήτρης Δημόπουλος -ο μόνος κωμικός τον οποίο απολαύσαμε και στο προηγούμενο Stand-up του bar- μας συνεπήρε με την… ιδιαίτερη περιγραφή προσωπικών του εμπειριών. Για καλή μας τύχη, έχει πάρει στην πλάκα τα ups και downs της καριέρας του, με αποτέλεσμα να έχει να διηγηθεί αρκετές ιστορίες… Περιττό να επισημανθεί ότι κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του, το κοινό έφτασε στο μη περαιτέρω: ο άνθρωπος μέχρι που φώναζε σε άπταιστα γερμανικά!

Η Κατερίνα Βρανά έρχεται για πρώτη φορά στο Shelter και αναμένεται να ξεπεράσει τις προσδοκίες με το ρεπερτόριό της, όχι μόνο επειδή είναι από τα πιο γνωστά ονόματα στο χώρο και εμφανίζεται ασταμάτητα σε όλη την Αθήνα, αλλά γιατί είναι και πολυταξιδεμένη: με έδρα το Λονδίνο, το debut solo show της «Feta With the Queen» ήταν sold out σε Μελβούρνη, Εδιμβούργο, Λονδίνο και Αθήνα… Enough said.

Ο τρίτος κωμικός, ο Πάρις Ρούπος, είναι ο ανερχόμενος της παρέας. Όπως μας ενημερώνει το βιογραφικό του, «βαδίζει σε σκοτεινά κωμικά μονοπάτια με λάσπες και περιττώματα, είναι φεταχιστής και δεν πωλείται στα καταστήματα». Υποσχόμενος ακούγεται…

Οπλίσου με υπομονή μέχρι την Παρασκευή. Πλησιάζει!

 

Τσέκαρε:

Black Dog RadioShow, Tuesday 11.11.2014

Θυμόμαστε την Amy;

Fun & Weird #1